เมื่อวาดการ์ตูน เหมือน อาจารย์ปิ้งแผ่นใส

ก่อนอื่นสำหรับน้องๆที่เกิดไม่ทันยุคเครื่องปิ้ง หรือ ที่เราเรียกว่าเครื่องฉายแผ่นใส คงจะสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้ได้ยาก ก็คือ เวลาคุณครูบางท่านมาสอนจะพกแผ่นใสมาด้วย แล้วก็มาปิ้งหรือเปิดฉายให้เราดู พร้อมกับบรรยายๆด้วยเสียงแบบโมโนโทนจนจบคาบ เอวัง เราก็จะหลับตั้งแต่ประมาณ 15 นาทีแรก ใครฝืนฝังจนจบได้ในคาบเรียนนั้นเป็นผู้ชนะ


การเขียนการ์ตูนก็เช่นเดียวกัน การที่จะทำให้คนอ่านตื่นเต้นกับการ์ตูนของเรา และ รู้สึกสนุกสนานลากยาวจนอ่านจบ มันแสนจะโคตะระยากและเป็นส่วนสำคัญ หากวาดสวย ฉากงาม แต่ตัวการ์ตูนมันสุดแสนจะอะเหลื่อยเฉื่อย อ่านแล้วตัวการ์ตูนดูไม่มีเป้าหมายในชีวิต การ์ตูนแต่ละตอนไม่รู้นำเสนอในแง่ไหน วาดไปแล้วอ่านจบคนอ่านงงๆ อ่านแล้วเซ็งๆ อยากให้รีบๆ จน อาการเหล่านี้ คงเหมือนเวลาอาจารย์มาปิ้งแผ่นใสให้นักเรียนเล็คเชอร์


เติมไฟให้การ์ตูนของเราด้วยความตื่นเต้นนะ่ครับ เพราะความตื่นเต้น และ ลึกลับ คือ จุดขายของทุกๆ วรรณกรรม  แต่ส่วนเพื่อนจะทำยังไงให้การ์ตูนของเพื่อนๆ ตื่นเต้นนั้น อันนี้คงต้องตามหาคำตอบด้วยตัวเองกันแล้วครับผม